ಪ್ರಸ್ತುತ ಸಮಾಜವು ಮದುವೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಒಪ್ಪಂದಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತದೆ. ಮನೆಯಿಂದ ಓಡಿಹೋಗಿದ್ದ ಜೋಡಿಯೊಂದು ಫತೇಪುರ್ನಲ್ಲಿ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಅಧಿಕೃತಗೊಳಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಮದುವೆಯ ಸಂಭ್ರಮವು ಜಗಳವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತು.
ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದು ವರನ ಕಡೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ಕಟ್ಟ ಹಾಕಲಾಗಿದ್ದ ವಧು ತನುಳ ನಾಯಿಯ ಮೇಲೆ ನಡೆಸಿದ ಹಲ್ಲೆ.
ಮಾತಿನ ಚಕಮಕಿಯು ದೈಹಿಕ ಜಗಳಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿತು. ಎರಡೂ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರು ಪರಸ್ಪರ ಕೋಲು ಮತ್ತು ಕುರ್ಚಿಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದಾಡಿಕೊಂಡರು, ಇದರಿಂದಾಗಿ ಹಲವರಿಗೆ ಗಾಯಗಳಾದವು.
ತನ್ನ ನಾಯಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಒದೆತವನ್ನು ತನು ಕೇವಲ ಪ್ರಾಣಿಯ ಮೇಲಿನ ಕ್ರೌರ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಭಾವಿ ಪತಿಯ ಕುಟುಂಬದ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದಳು.
ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕಿಂತ ಮೂಕಪ್ರಾಣಿಯ ಮೇಲಿನ ಕರುಣೆಯೇ ಮೇಲು
‘ಭವ್ಯ ಭಾರತೀಯ ವಿವಾಹ’ದ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳಿಗಿಂತ ತನ್ನ ನಾಯಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಸಹಜ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ತನುಳಲ್ಲಿ ಮೇಲುಗೈ ಸಾಧಿಸಿತು. ವರನ ಸಂಬಂಧಿ ನಾಯಿಯನ್ನು ಒದ್ದಾಗ ಆಕೆ ಅದರ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ನಿಂತಳು.
ಈ ಸಂಘರ್ಷವು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಾಕುಪ್ರಾಣಿಯ ಬಗೆಗಿನ ವಾಗ್ವಾದವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅಸಹಾಯಕರನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಇರುವ ಸದ್ಧಾಂತಿಕ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಅದು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿತು.
ಈ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಘಟನೆಯಲ್ಲಿ ತನು ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ಸಹೋದರನ ಕೈಗಳಿಗೆ ಗಾಯಗಳಾದವು. ಆದರೂ ಆಕೆ ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ತೋರುವ ಕುಟುಂಬದ ಸೊಸೆಯಾಗುವ ಬದಲು, ತನ್ನ ನೈಜ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ಮತ್ತು ಸಾಕುಪ್ರಾಣಿಗಳ ಸುರಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಬಯಸುವ ದಾರಿಯನ್ನು ಆಕೆ ಆರಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಆಕೆಯ ಈ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷದರ್ಶಿಗಳು ‘ತತ್ವಬದ್ಧ ಧೈರ್ಯದ ಕಾರ್ಯ’ ಎಂದು ಶ್ಲಾಘಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಪಂಚಾಯತ್ ಸಂಧಾನ ಮತ್ತು ಮದುವೆ ರದ್ದು
ಮದುವೆಯ ಸಂಭ್ರಮವು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ವಿವಾದದ ಕೇಂದ್ರವಾಯಿತು. ಸ್ಥಳೀಯ ಪಂಚಾಯತ್ ಮಧ್ಯಸ್ಥಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸಂಧಾನದ ಮೂಲಕ ಈ ಘಟನೆಯು ಅಂತ್ಯಗೊಂಡಿತು. ಯಾವುದೇ ಪೊಲೀಸ್ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪವಿಲ್ಲದೆ, ಎರಡೂ ಕಡೆಯವರು ಒಮ್ಮತಕ್ಕೆ ಬಂದು ತಮ್ಮ ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಕಡಿದುಕೊಳ್ಳಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಇದರೊಂದಿಗೆ ಆ ಮದುವೆ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ರದ್ದಾಯಿತು.
